Autorreferencias
En California
Hala, ya he emigrado a Mountain View, aunque algunos no se lo creyeran cuando anuncié que vendría (porque lo hice el 28 de diciembre; qué malvado soy, por Dios).
Veamos: una calle con 6 carriles, aceras de cemento... sí, esto es California.
Cuando compré el billete de avión, me fastidió comprobar que Aer Lingus había retirado el vuelo directo Dublín - San Francisco. Es que era un vuelo de 10 horas en un Airbus 340 (fuselaje ancho); salías por la mañana y llegabas a mediodía. Sin embargo, ahora tuve que comprarlo en American Airlines, con escala en Chicago, usando un Boeing 757 para el primer tramo (8 horas) y un MD-83 para el segundo (5 horas).
Por cierto, mirad lo que me encontré en Chicago, al salir del trenecito que me llevó de la Terminal 5 a la Terminal 3:
¡Ay, arsa!
Y bueno, de momento aquí estoy, en California y sin casa propia. Pero que nadie se preocupe por mi, que California es muy buena para los sin techo:
Una de breves
Es la hora de escribir una sola historia con varios breves, que si no, se acumulan:
- Recientemente pasé por el aeropuerto de París - Charles de Gaulle. Si uno se fía de los anuncios que aparecen en la revista de a bordo de Air France, en París sólo hay casas de moda y cabarets — que, según los maledicentes, son otro tipo de casas. Ya sabéis cómo son los franceses con lo del idioma francés, pero cuando se dirigían a mi en francés y yo les respondíá en el mismo idioma, ellos cambiaban al inglés — no suponía yo que mi francés fuese tan malo.
- El grajo voló bajo toda la semana pasada en Dublín, lo que culminó en una nevada el sábado. Que tengo fotos, oigan. Por la noche, la nieve reflejaba la luz de las farolas, con lo que la ciudad estaba iluminadísima.
- El gallo del Death Metal.
- En Yahoo! Maps han etiquetado muchas calles y carreteras de Irlanda con nombres de calles procedentes de Brasil.

Resulta interesante ver que ahora a Parnell Street la llaman Rua do Tamborim, o a la carretera N4, Rua Camaquá. Supongo que lo arreglarán pronto. Al menos, yo les he avisado (que no se diga).
Pronto de mudanza
No lo había comentado por aquí, pero resulta que en enero me largo de Dublín (Irlanda) para irme a Mountain View (California), para currar en la central de Google.
De momento cuento con tener mejor tiempo que en Dublín, y realmente espero que sea así, porque en el corto plazo me toca abrir una cuenta en un banco, buscar apartamento, obtener el número de la seguridad social, sacarme otra vez el carnet de conducir, etc., etc. Al menos, que el buen tiempo me sirva de consuelo.
Espero que, cuando llegue, Obama haya arreglado ya el sistema sanitario :)
Actualización: A pesar de la fecha, es cierto. ¡Algunos habéis picado! :P
Jacobo Tarrío announces the availability of a press release
DUBLIN, Ireland — November 5th 2009 — Jacobo Tarrío, a leading Galician software engineer residing in Dublin, today announced in his website the general availability of a press release.
“This press release is a milestone in my quest to write content other people will read,” said Jacobo Tarrío. “Thanks to it, tens and even dozens of persons will know that I published a press release.”
The idea for the press release was born when Jacobo Tarrío read a press release from Apple and noticed that all press releases followed the same scheme. After many seconds spent in research and development, and investments in IT totalling almost one cent, a new press release was born.
“I am glad that this press release went out,” said Jacobo. “Now I can sleep happy knowing that it is out there, possibly being read by someone other than me.”
About Jacobo Tarrío:
Jacobo Tarrío is the leading member of the community of Galician software engineers who live in Dublin near a rail track. He revolutionized the world of press releases when he published in his website a press release about his publishing a press release. Jacobo also makes revolutionary humorous videos when he is not writing revolutionary press releases.
Dúas semanas despois
O 15 de agosto publicara unha historia aquí dicindo que ía empregar Windows máis a miudo, e incluso ía a aprender a programar para Windows. Vexamos como me vai:
De tódalas diferencias entre Windows e Linux, a que máis noto é que en Windows non existe a “selección primaria”. Iso é o nome técnico da característica de X-Window pola que, se seleccionas texto co rato, despois podes pegalo en calquera sitio premendo a roda do rato. Como estou afeito a usalo continuamente en Linux, en Windows sempre esquezo premer Control-C e Control-V para copiar e pegar.
Tamén, coma dixen antes, estou a aprender a programar para Windows. Ao principio descargara o Visual Studio C++ Express Edition (por iso de que é gratuito), pero resulta que ten tantas limitacións que incluso me impedía traballar. Por sorte, na web de Microsoft hai dispoñible unha versión de avaliación do Visual Studio Professional Edition, que ten todas as características pero está limitado a 90 días, así que a descarguei (3 GB) e estou a empregala agora.
O programa que estou a facer é un cliente de Twitter. Ao facer este programa poderei traballar en moitas partes de Windows distintas, coma a interface de usuario, as comunicacións pola rede, APIs para interpretar XML e traballar con gráficos, etc. Hame dar bastante traballo porque teño que aprendelo todo segundo avanzo, pero xa conseguín facer un programa que amosa unha fiestra e pode descargar datos de Twitter e amosalos en formato XML tal como os recibiu do servidor:

Ah, e tamén xoguei e acabei o World of Goo. Ese é un xogo que consiste en unir bólas pegañentas formando estructuras para acadar un obxectivo. Fixérono entre catro persoas cun presuposto de 10.000 dólares, e tivo moito éxito. A verdade é que é un xogo precioso, e paga a pena. Ah, e funciona en Windows, Mac e Linux (e hai versións de demostración para as tres arquitecturas).
Mi paso al reverso tenebroso
Llevo usando Linux desde finales de 1996. Al principio, como todo el mundo, tenía arranque dual entre Windows 95/98 y Linux; sin embargo, cuando compré un ordenador en 2004 sólo le isntalé Linux (aunque había hecho sitio para una partición Windows, al final no lo instalé), así que utilicé Linux de forma exclusiva hasta que compré mi ordenador nuevo hace un año.
Este ordenador vino con Windows Vista. Durante un rato pensé en vaciar el disco duro e instalar sólo Linux, pero al final decidí reducir el tamaño de la partición Windows e instalar Linux al lado. Esta partición quedó ociosa hasta hace un par de meses.
Hace un par de meses me di cuenta de que me aburría usando mi ordenador. Al fin y al cabo, incluso cuando se tiene una conexión a Internet, hay un límite para el número de LOLcats que uno puede ver en un día. Por suerte, me acordé de que tenía una partición Windows, y me compré la Orange Box. La Orange Box es una caja de color naranja con varios juegos (tres episodios de Half-Life 2, Portal y Team Fortress 2, por lo que recuerdo). Terminé Portal en cuatro horas, probé Half-Life 2 (no me gustó mucho, así que jugué poco) y luego me puse con Team Fortress 2, que me gusta mucho.
Justo antes de esto también había comprado una videocámara para hacer estos vídeos que pongo aquí de vez en cuando. Resulta que todos los programas de edición de vídeo libres para Linux son una mierda, pero en la partición Windows encontré el Microsoft Movie Maker, que no es muy bueno pero al menos funciona, así que con él podía editar mis vídeos aunque no pudiera hacer muchas florituras.
Entre una cosa y la otra, empecé a utilizar Windows bastante tiempo. No mucho tiempo, ojo, pero sí lo suficiente para que me preguntara: “¿Qué pasaría si utilizara más Windows?”
Una de las cosas que quiero probar es la programación para Windows, así que para tener una experiencia “auténtica” me descargué el Visual C++ Express, que es gratuito. Necesitaba un tutorial para empezar, así que abrí la ayuda del programa y pulsé en un enlace con el prometedor título “cree su primera aplicación en C++ para Windows”. Como suponía, esto me llevó a una página llena de instrucciones para hacer un programa que muestra una ventana con el texto “¡Hola, mundo!”. Sin embargo, el enlace para el siguiente paso no era “Añada un botón a la ventana” o “Haga que su aplicación sea interactiva” o algo parecido, que sería el segundo paso de un tutorial, sino algo como “Emplee el CLR desde C++”.
Aquí supongo que me encontré con una de las diferencias filosóficas entre el bando del Software Libre y el bando de... bueno, y el resto del mundo. Supongo que hay muchas empresas que publican libros con títulos como “Aprenda a programar para Windows en 24 horas” o “Guía de estudio para el examen de MSCE”, y se molestarían bastante si Microsoft incluyera un tutorial completo y gratuito en Visual C++ Express.
Por lo tanto, compré dos libros: “Windows via C/C++” y “Windows Internals” (prefiero hacer programación de sistemas). No los he abierto todavía (me quedan 350 páginas de “Guerra y Paz”), pero lo haré pronto.
Volveré a escribir cuando tenga más experiencia con esto de Windows.
Humble superpowers
A couple of weeks ago I started doing press-ups. Now I've gone from I-can-barely-do-five to I-can-mostly-do-ten, which is actually a lot of progress.
I feel like I've acquired a superpower. When Clark Kent walks around Metropolis, he thinks “if a supervillain came, I would be able to jump that building”. When I walk around the office, I think “if a drill sergeant came, I would be able to drop and give him twenty”.
Some superpowers are humbler than others.
Notas después de un paseo por Dublín
(No necesariamente en orden cronológico).
- Un día inusualmente veraniego. 21 grados, según The Weather Channel. Vaya peste de buen tiempo. ¿Para esto me vengo a Dublín?
- Festival marítimo en Docklands. Con música (bah) y puestos de helados (!) y dulces (!!). Me tientan. He de resistir.
- Hoy ha salido a la venta la quinta temporada de Battlestar Galactica. En una tienda, 36 euros. En otra, 60. Creo que sé de una tienda a la que no volveré si puedo evitarlo. (Al final la he comprado en Amazon, que allí sale por 28 euros).
- Chavalines en trajes de neopreno zambulléndose en Grand Canal Docks. Corren más peligro de morir intoxicados que ahogados. Supongo que no tienen problema mientras no traguen “agua”. Si vieran el estado del canal sólo dos compuertas más arriba, no nadarían ahí ni locos — supongo que la mierda da menos asco cuando está más disuelta.
- Un Hare Krishna de esos intentó ofrecerme un libro. Se ve que no emito un campo de mal rollo lo suficientemente intenso. O tal vez sí: fijaos en que he dicho “intentó ofrecerme”, no “me ofreció”. (A pesar del campo de mal rollo, bastante gente me pide indicaciones para llegar a una calle o a un sitio. Se ve que tengo cara de saber adónde voy).
- Un tío pagó por su comida con una bolsa llena de monedas. Ninguna blanca, bastantes amarillas y un montón de ellas rojas. Una de tres: o era un mendigo (aunque no tenía aspecto, pero te sorprenderías aquí en Dublín) o había robado el cepillo de una iglesia o acabo de ver el nuevo sistema de distribución de dinero adoptado por las empresas de seguridad para evitar asaltos a los furgones blindados.
- 6 km y medio.
El cineasta
Desde que escribí un artículo describiendo cómo funciona el método para resolver las raíces cuadradas con lápiz y papel, tengo un montón de visitas de gente que llega tras buscar “raíz cuadrada” en Google. Resulta que todos esos quieren saber cómo calcular raíces cuadradas, no cómo funciona el método para hacerlo, así que desde hace tiempo tenía pensado hacer un vídeo explicativo, ya que por escrito iba a resultar en un artículo largo y difícil de seguir.
Recientemente compré una videocámara, así que hoy intenté hacer el vídeo; sin embargo, he visto que, al principio, cuando lo presento, me parezco más bien a José Tojeiro (también inclino la cabeza y hago gestos raros con la cara). Lo mejor va a ser dejarlo de momento, y practicar hasta que sea capaz de salir en un vídeo comportándome con más naturalidad.
Me estoy dando cuenta de que hay que esforzarse bastante para ser natural :)
Malditos spammers
Hay alguna gente que no se queda tranquila hasta que lo estropea todo.
Hoy, los spammers han puesto unos 30 comentarios en mi blog llenos de enlaces a cosas de Viagra y similares. Por supuesto, los he borrado en cuanto he podido, pero varios de esos comentarios quedaron disponibles un par de horas.
Obviamente, no quiero spam en mi weblog, pero tampoco quiero eliminar la posibilidad de poner comentarios. Mucha gente pondría un “captcha” (una de estas imágenes con letras distorsionadas que hay que escribir en una caja de texto para poder enviar un comentario), pero yo los odio porque son complicados de leer para un humano (e imposibles para alguien que no vea bien o no vea en absoluto) y fáciles de evitar para un spammer.
En su lugar, he puesto un sistema llamado “hashcash”. Básicamente, consiste en obligar al navegador a hacer unos cálculos antes de enviar el comentario a publicar. Esto, en teoría, ralentiza el envío del spam ya que lleva bastante tiempo realizar los cálculos, y asegura que es un navegador de verdad el que intenta enviar el comentario, no un programa de spam. El problema es que utiliza Javascript, y, por lo tanto, quien no use Javascript no podrá enviar comentarios.
Lo siento mucho, pero así es la vida. Sé que esto no es la solución al problema del spam (los motivos son tantos y tan variados que como me ponga a escribirlos, no acabo hoy), pero es lo mejor que tengo ahora mismo. Obviamente, si alguien de aquí se niega a usar Javascript y quiere protestar, que me ponga un comentario ;)


Comentarios recientes
5 weeks 2 days ago
7 weeks 2 days ago
7 weeks 2 days ago
7 weeks 2 days ago
7 weeks 2 days ago
9 weeks 5 days ago
10 weeks 2 days ago
10 weeks 2 days ago
10 weeks 2 days ago
13 weeks 2 days ago